حجت‌الاسلام والمسلمین رضا نوری

آفات اصلی دین‌داری و سیاست ورزی

نماینده ولی‌فقیه در خراسان شمالی گفت: آفت اصلی دین‌داری این است که یک جامعه یا شخص با انحراف، بی‌مبالاتی، تحجر و جمود، فراموش کردن نقش عقل، التقاط و از این قبیل امور همراه شود.

حجت‌الاسلام والمسلمین رضا نوری، نماینده ولی‌فقیه در خراسان شمالی و امام‌جمعه بجنورد، امروز در نشست با شماری از مسئولان فرهنگی، به تبیین آفت‌های اصلی دین‌داری و سیاست ورزی پرداخت.

وی اظهار کرد: دو آفت هم دین‌داری و هم سیاست را تهدید می‌کند؛ یکی این‌که دین‌داری یک جامعه یا شخص با انحراف، بی‌مبالاتی، تحجر و جمود، فراموش کردن نقش عقل، التقاط و از این قبیل چیزها همراه شود و آفت دیگر دین‌داری هم این است که دین به زندگی شخصی محدود شده و عرصه وسیع زندگی جمعی انسان‌ها و جامعه را فراموش کرده یا درباره آن سکوت کند و یا از آن کناره گیرد.

حجت‌الاسلام والمسلمین نوری با بیان اینکه دو خطر هم سیاست را تهدید می‌کند، ادامه داد: خطر نخست این که سیاست از اخلاق فاصله گرفته و از معنویت و فضیلت خالی شود؛ یعنی شیطنت‌ها بر سیاست غلبه پیدا کرده، هواهای نفسانی اشخاص سیاست را قبضه کند و منافع طبقات زورگو و زرسالاران جوامع، سیاست را به دست گرفته و به این سمت و آن سمت بکشاند.

رئیس شورای استانی حوزه علمیه خراسان شمالی اضافه کرد: اگر این آفت به سیاست برسد آنگاه همه صحنه اجتماعی انسان‌ها دچار عیب و آفت می‌شود.

وی تصریح کرد: آفت دیگرِ سیاست این است که انسان‌های کوته‌بین، کودک منش و ضعیف، سیاست را در دست گرفته، زمام سیاست از دست‌های پُرقدرت خارج شده و دست انسان‌های بی‌کفایت بیفتد.

حجت‌الاسلام والمسلمین نوری با اشاره به راهکار مبارزه با آفات اصلی دین و سیاست، اظهار کرد: در این راستا لازم است زمامداران امور دارای فکر دینی بلند بوده، از انحراف و خطا و التقاط و کج‌بینی در دین مصون و از تحجر و جمود و متوقف ماندن در فهم دین برکنار باشند و دین را ملعبه دست زندگی‌شان نکنند.

ادامه مطلب  حفظ هویت فرهنگی ایرانیان از طریق بازی، سرگرمی و اسباب بازی

وی ادامه داد: مسئولان باید از لحاظ سیاست انسان‌های باکفایت، با تدبیر و شجاع بوده و سیاست را از معنویت و اخلاق و فضیلت جدا نکنند.

حجت‌الاسلام والمسلمین نوری با بیان اینکه اوج چنین وضعیتی آنجایی است که یک انسان معصوم از خطا و اشتباه در رأس قدرت سیاسی و دینی قرار گیرد، گفت: این معنای امامت و اوجِ مطلوب همه رسالت‌هاست که پیامبر اسلام در پایان حیات مبارک خود تجسم و تبلور این اوج را به شکل حادثه غدیر نشان می‌دهد.